. Uiteindelijk zitten wij ook in de herfst van ons leven sprak Janny filosofisch.Het is inderdaad een prachtige foto en ik zal er gelijk een verhaaltje bijschrijven, beloofde ik.
Eigenlijk als je een foto neemt met de bedoeling er een verhaaltje over te schrijven moet je dat dezelfde dag doen anders komt er vaak niets van.
Ik heb inmiddels tientallen foto`s die zijn blijven liggen en waarvan je na een poosje geen inspiratie meer voor hebt om over te schrijven.
Deze foto is een uitzondering, het was persoonlijk en niet bedoeld voor publikatie.
Al twee maanden geleden -op weg naar Ter Apel - had ik deze boomstam gezien.
Toen opeens bedacht ik mij dat deze boomstam* en ik overeenkomsten hebben.
Dan is er voor de lezer niet zoveel fantasie nodig om te denken: da`s niet best.
Wat is het geval!
Het was mij opgevallen dat sinds ik in de VUT ben, nog nooit zo vaak ziek/ of niet helemaal gezond, ben. De ene griep na de andere, legio sportblessures en daar baal ik van.
Vooral omdat ik nu tijd te over heb om bijv. dagelijks een rondje te gaan hardlopen.
Maar het gaat gewoon niet.
Dan te realiseren dat ik een zeurpiet wordt.
Je mankeert verder niets, dus kijk eens om je heen daar zie je mensen die echt iets mankeren dus hou maar op met zeuren. (de bekende schop onder je kont, die ik inmiddels al gehad heb; en nog bedankt......)
Ik weet wat erger is: balen of een zeurpiet.
Dus loop ik inmiddels alweer stralend door het (Ems)land. Zeker nu ik zoveel plezier beleef aan mijn nieuwe hobby, de muziek.
(wanneer ik mijn laptop opstart zie ik een prachtige herfstfoto van een ............)
*gaaf van buiten maar binnenin verrot.
noot: deze opmerking is voor die ene lezeres die het verhaaltje niet begrepen had.
2 opmerkingen:
Telegraaf vandaag:
Hoogleraar schrijft bundel
Ego’s en andere ongemakken
’Geef jezelf eens een schop onder je kont’
Van een onzer verslaggevers
NIJMEGEN, donderdag
„Af en toe een pijntje of een tegenvallertje hoort bij de eb en vloed van het leven. Blijf daar niet zo lang bij stil staan. Vind jezelf niet zo vreselijk interessant. Geef jezelf eens een flinke schop onder je kont. Je zult zien: dan gaat het al heel snel een stuk beter.”
Dat zegt hoogleraar sociale psychologie Roos Vonk van de Radboud Universiteit in Nijmegen. In een tijd dat iedereen heel makkelijk zijn gevoelens op tafel legt, families op televisie hun ruzies uitvechten en de baas tegen zijn medewerkers zegt dat ’het anders moet omdat het niet goed voelt’, spreekt de Nijmeegse gedragsdeskundige van „de emotionele incontinentie van opgeblazen ego’s.”
„Iedereen slingert alles er maar uit en denkt dat dat goed is. Blijf je bij je gevoel zoals dat zo mooi wordt genoemd. Ik vind dat primitief en kinderlijk en bovendien vervelend voor anderen om naar te luisteren. Wees je maar weer eens bewust van wat je zegt en beheers je een beetje, dan wordt alles een stuk leuker”, zo stelt Vonk.
Eind deze week verschijnt van haar hand de bundel ’Ego’s en andere ongemakken’, waarin ze haar meningen in 67 korte schetsen toelicht. Zo maakt Vonk in Disclaimer korte metten met modieuze zinswendingen als ’Met alle respect, maar ik vind...’. „Dan weet de luisteraar dus al dat er een bak respectloos geneuzel over hem zal worden uitgestort.”
Relax gaat over sociale missers: „Als je een blunder hebt begaan, hoef je niet te denken dat dat nooit meer wordt vergeten. Relax, na een dag denkt niemand meer aan jou, want iedereen denkt namelijk vooral en voornamelijk aan zichzelf.
Vonk heeft niet zo’n hoge pet op van de alledaagse omgang tussen mensen. „De meeste mensen hebben een weinig realistisch beeld van zichzelf. En hun omgeving houdt dat ook in stand”, zegt zij. Voorbeelden schudt de hoogleraar zo uit haar mouw: „Iedere leidinggevende zal zeggen dat hij niets van slijmerds moet hebben. Maar in werkelijkheid heeft wetenschappelijk onderzoek bewezen dat iedereen zich graag laat beslijmen. Alleen: als jij degene bent die wordt gevleid, zie je dat niet meer. Collega’s van de slijmbal zien haarscherp wat er gebeurt, maar die zeggen dat weer niet hardop, want ze weten dat hun chef dat echt niet wil horen. Iedereen wordt namelijk graag gestreeld en een goede slijmbal kan als geen ander dat fijne beeld oppoetsen.”
De professor weet wel dat ze „geen haar beter is dan anderen. We zijn allemaal mensen met gebreken. Ik oordeel daar ook niet over, maar ik probeer mensen wel aan te zetten tot zelfverbetering. Ik vind dat we onze vrije wil niet hebben om maar te doen waar we zin in hebben, maar juist om ons te beheersen. Ik wil een frisse wind door Nederland laten waaien.”
Nou daar hebben we toch niet van terug. Wat een toespraak op papier zeg. Ik zou er bijna bang van worden. Maar mijn mening is en blijft "blijf zoals je bent".
Een reactie posten