"Wat duurt dat lang"

Soms duurt het lang voor ik de motivatie krijg om op mijn blog te schrijven.

Twee dagen na het afscheid van schoonmoeder zat ik alweer bij een afscheidsdienst van neef Paul. Dezelfde week was ik ook nog bij een condoleance-bezoek van de echtgenoot van Janny`s vriendin.

Dat is inmiddels alweer zeven weken geleden en zulke dingen motiveren mij schijnbaar niet tot het schrijven op mijn blog.


Dan was er nog een afscheid, maar dat is er een van een andere categorie.

Hermann, onze Pastoor was 70 jaar geworden, tijd om in de Ruhestand te gaan. Hij krijgt het nu een stuk gemakkelijker want hij is benoemd tot ziekenhuispastor in Harderberg(nee, niet Hardenberg). Zeventig jaar een dan mag je van de bisschop nog eens met een nieuwe job beginnen. Persoonlijk zou ik daar niet vrolijk van worden.

Hermann was Pastoor van zes kleine dorpen met elk hun eigen kerk, elk hun eigen kerkbestuur en nog wat van die zaken. Samen heet het `BOJE-verbund`oftewel Bot-Jesu.

Uit die zes dorpjes is ook een groepje mensen die elke week bij elkaar komt voor Bibelteilen.

Bibelteilen kun je zien als een gespreksgroep die zich verdiept in de bijbel. Elke week wordt het Bijbelgedeelte gelezen waar het komende weekend in de kerk over gesproken wordt. Je leest en hebt voor jezelf een idee over datgene wat je leest. Nu zit je in een groep van ca. 12 mensen die met elkaar daarover praten. Soms heb je dan verrassende gesprekken.

De laatste keer met Hermann hebben we een agape maaltijd gehad met Fladenbrot, druiven, kaas en druivensap/water.

Echter, de motivatie voor dit stukje kwam niet door het bovenstaande maar van kleindochter Isis (2 jr.), die bij ons op bezoek was.

Zoals altijd, bij de warme maaltijd, wordt er een stukje uit de Bijbel gelezen waarbij Isis heel vertrouwelijk tegen oma zegt:

"wat duurt het lang"