Londen

Ooit leek het beroep van buurman Roel mij geweldig. Touringcar-chauffeur.
Minstens 40 keer per jaar reed hij naar Londen. Een wereldstad die in mijn top-3 van favoriete steden staat.

Als bijbaantje leek het mij het einde. Altijd vrolijke mensen in vakantiestemming. Wat wil je nog meer.

Als gezin zijn we ruim 20 jaar geleden een keer met hem een midweek naar Londen geweest.
Daarbij heb ik goed opgelet en gekeken naar de voor- en nadelen voor de chauffeur.
Het was een eye-opener.
Buurman Roel is een kei in het omgaan met mensen, daar kan ik nog heel veel van leren. Mensen, ook al zijn ze op vakantie, kunnen geweldig zeiken (excusez le mot) ik heb er geen ander woord voor.
Voor iemand die zijn dure camera achter zijn rug op een stoel laat hangen, kwam na de fish and chips tot de ontdekking dat iemand anders ook belangstelling had voor dit type camera. Terwijl Ralf - zo heette hij in Engeland? - toch gezegd had: Pas goed op je spullen want ze jatten hier je kunstgebit nog uit je mond.
Meer als een halve dag moest hij met die man op stap langs twee politieburo`s om aangifte te doen.
De lakens waren er niet, de douches hadden bijna geen druk op het water en ga zo maar door. Nou is Palm-tree hotel ook zeker geen aanrader maar om daar steeds de chauffeur mee lastig te vallen!

Kort en goed, mijn animo om als touringcar-chauffeur naar Londen te rijden had een flinke deuk gehad.

Vandaag is het doek gevallen. Ook al zou ik willen dan nog mag ik niet meer op een touringcar rijden. Bij het overzetten van mijn nederlandse rijbewijs naar een duits heb ik om ondermeer een strenge medische keuring te voorkomen gekozen voor een rijbewijs voor auto, evt. met aanhanger.