1 maart 2010

Vandaag voor het eerst weer gaan fietsen. De rit ging naar Lathen en voor de liefhebbers, dit is een ritje van 21.440 meter.

Op de bovenste foto zie je naast de laatste sneeuw ook het voorjaar in volle glorie, uitgebeeld door een aantal lammetjes.
Het is aandoenlijk om te zien, dat kleine spul.
Eigenlijk is dat met alle dieren zo.
In de krant las ik het verhaal van de eertse baby-olifant in 147 jaar in een duitse dierentuin.
Dat blijkt zo bijzonder dat er per uur 400 toeschouwers voorbij schuivelen om toch maar een glimp op te vangen.

De eerste maart is voor ons toch al een beetje bijzonder omdat we precies 5 jaren geleden hier kwamen wonen.
Toen was het minus 19 graden C. en er lag veel sneeuw.

Dan toch veel liever dit weertype.


Het waaide vanmiddag nog wel aardig en dat was minder prettig om te fietsen, althans de terugweg. Dan merk je toch dat je (fiets) conditie een stuk minder is dan aan het eind van het vorig fiets-seizoen. Daar gaan we dus de komende tijd wat aan doen.

Hobby

Sommige mensen zijn zo dol op sneeuwruimen dat ze zelfs het dak opgaan om daar de sneeuw weg te schuiven.



Echter, onder die categorie mensen val ik niet.

Dit was bittere noodzaak, dachten wij. We vermoeden een lekkage in onze HWR-ruimte. Hoe noem je dat in het nederlands. De ruimte waar de wasmachine en vrieskast staan.

Uiteindelijk is het mee gevallen. Toen we de volgende dag weer keken bij een andere lichtinval was de donkere plek -vocht? -verdwenen.
Inmiddels was ik al drie keer - met gevaar voor eigen leven - het dak opgeklommen om sneeuw en ijs te verwijderen.

Gelukkig heb je als Vutter daar genoeg tijd voor.

Der Sonne entgegen......

Der Sonne entgegen, de zon tegemoet, beloofde ons het reiseburo waar deze bus gehuurd was. Dat bleek niet juist maar we hebben wel een schitterende dag gehad.

Die Moore macht einen kleinen Ausflug. Die Moore is een buurtschap in Sustrum waar vriend Heinz woont. Het kleine uitstapje ging naar Dwingeloo. Fritz is een Nederlander die hier woont en bij Astron in Dwingeloo werkt. Hij had dit reisje georganiseerd.

Bij het Planetron hebben we eerst een 3D-film gezien: Forces of Nature oftewel krachten van de natuur. In de filmzaal met een bol plafond, dat tevens het filmdoek was, werd een film over tornados, vulkaanuitbarstingen en aardverschuivingen getoond. Fascinerend, alsof je er middenin zit.

Vervolgens ging het naar Astron. Astron is een onderzoekscentrum voor astronomen. In 1948 is de eerste grote radiotelescoop gebouwd. Momenteel staan er bij Westerbork 14 radio-telescopen.

Ruim 200 medewerkers uit 19 verschillende landen werken hier.
Van 2 (dr) astronomen, een technisch computer(ir) specialist en een tecniker(ir) kregen we uitleg. Wat mij verbaasde was dat ze erg hun best deden om een voor ons begrijpelijk verhaal te vertellen wat ook nog redelijk gelukt is. Als ik er vanuit ga dat ik van de groep -meest boeren - een gemiddelde kennis heb van astronomie -dat was 0 komma niks - dan vind ik dat geweldig .
Nu weet ik tenminste dat astronomen zelfs onderzoeken doen voor gewassen op het veld.

De duitse uitstapjes die ik al meegemaakt heb kenmerkten zich ook door veel alcohol en Kuchen/gebak. Ook dit uitstapje was geen uitzondering op die regel. Voor we bij de A31 waren hadden we de eerste halve liter al te pakken. Twee dames liepen van voor naar achter met schnapps en ook hier geldt dat je op ein bein niet kunt lopen. Na de tiende raak je al snel de tel kwijt. Het duits praten wordt allengs makkelijker.

Op de groepsfoto zit der Fritz/Frits gehurkt in het midden en staat der Johann/johan rechts.

We hebben ook de oude radiotelescoop bezocht die momenteel gehuurd wordt door een vereniging van amateur-astronomen voor het symbolische bedrag van 1 euro per jaar.
De gegevens uit de ruimte die ze ontvangen worden nu verwerkt door een apparaat van ca. 30 x 20 x 10 cm. In 1948 hadden ze een machine van ruim 7 meter die nog niet dezelfde mogelijkheden had als het kleine kastje van heden. Weer wat geleerd.........

Flap

Sinds een week heb ik tijdens mijn dagelijkse wandeling gezelschap van Flap. Flap heeft net als zijn tijdelijke baasje een royaal te hoge BMI. Beiden zijn we nu goed bezig, Jammer is alleen dat Flap ook nog doof is. Oostindisch doof zelfs.
Hij hoort alles, maar reageert alleen op de dingen die hem uitkomen. Bij een jachthond zoals Flap betekent dat zodra hij los is als een speer verdwijnt. Flap HIEEEERRRR, hoort hij wel, maar er zijn belangrijker dingen in het leven dan luisteren naar een baas, zeker als het zo`n tijdelijke baas betreft.
Zijn bazinnetje had het vorige week nog geprobeerd met als resultaat dat zij een uur in de bos heeft lopen zoeken, waarbij het laatste halfuur Flap alweer thuis in zijn mand lag. Dat wist zij natuurlijk niet.
Dagelijks heb ik een ernstig gesprek met hem waarbij ik probeer uit te leggen dat ie verstandig moet zijn en goed moet luisteren dan gaat die halsband er wellicht af. Waarbij Flap mij aankijkt met een blik van; jij kunt lekker lullen........
Toch denk ik dat het wel goed komt. Als het zover is meld ik mij weer.

St. Vituschor

Het St-Vituschor - een gemengd kerkkoor waar ik inmiddels alweer 3 jaren lid ben - gaat als amateur zangkoor een stuk zingen wat eigenlijk bedoeld is voor professionele zangers/zangeressen. Het Jesus Oratorium verteld het verhaal van de lijdensweg, de kruisiging en de opstanding van Jezus.
Zondag 21 februari is ons eerste optreden in de St-Vituskirche in Lathen. Twee weken later gaan we naar Rhede voor een herhaling.
Aan dit concert werken 3 koren mee uit Lathen, Wippingen en Rhede, in totaal 140 zangers. We worden begeleid door een 40 man/vrouw sterk orkest van de Emslandmusikschule uit Meppen.

In Oktober zijn we begonnen te repeteren. Tussendoor moest er nog geoefend worden voor de Kerstuitvoering en daarna ging het tempo van de repetitie wat omhoog. Vanaf 28 December moest er niet alleen `s maandags geoefend worden maar ook nog een extra dag. De repetities begonnen vaak 45 minuten eerder en afgelopen week mochten we zelfs 4 keer aan de bak.

De drie koren met drie verschillende dirigentes worden nu een groot koor dat gedirigeerd wordt door de dirigent van het orkest. Dat leverde eerst nogal eens wat strubbelingen op.
Vandaag, een week voor ons optreden zijn we weer 3 uren bezig gehouden. Eigenlijk ging het best goed. Komende week gaan we nog eens 4 keer repeteren en dan is zondag de uitvoering in Lathen.
Voor de liefhebbers geldt dit verhaaltje tevens als uitnodiging............

Gourmetten

Gourmetten is een gezellig tijdverdrijf en bovendien errug lekker. We hadden zus Dicky op visite en er werd nog opgemerkt dat we niet elke dag gourmetten. Het was dan ook even zoeken voor we het apparaat gevonden hadden ergens helemaal achter op zolder.
Bij nader inzien hadden we in dit huis - waar we inmiddels 5 jaren wonen - nog nooit gegourmet. Het werd dus nodig tijd. Het was inderdaad lekker en gezellig. Ik schat de kans dat we weer 5 jaren wachten op minder dan 0.5 %

Zeg maar Hans....

Tijdens een oppasdag bij de kleinkinderen toch nog even kans gezien om een nieuwe bril aan te laten meten. Daarvoor ga ik naar mijn vaste opticien. Wij zijn inmiddels zo lang bij deze opticien dat we hem Hans mogen noemen. Bij 2 jaar geleden waren de cijfertjes ongeveer gelijk gebleven .Dat houdt in, het ene oog wat minder en het andere wat beter. Door de bank genomen niet zo slecht dus. Was dat nu wel nodig, zo`n nieuwe bril? Gezien bijgaande foto zou je denken van wel. Zo erg was het gelukkig niet. Mijn oude bril heb ik gelijk ingeleverd. Op de vraag wat daar mee gebeurde, werd ons verteld dat er verschillende organisaties zijn waar de brillen heen gaan. Roemenie is een van de landen waar je binnenkort iemand met mijn bril kunt tegenkomen. Dat hij of zij er nog maar lang plezier van mag hebben. Met dank aan Hans.

De Bremer stadsmuzikanten

De Bremer stadsmuzikanten

met rechts boven de bekende foto.......

Amivedi

Amivedi is een stichting voor vermiste/gevonden dieren.
De betekenis van Amivedi:
AMor est Iusta, VErzorging vanDIeren.
Amor = liefde
est = is
Iustia = gerechtigheid, verzorging van dieren.
In het Logo van de stichting staan de Bremer Stadsmuzikanten. Vier dieren boven elkaar uit het sprookje van de gebroeders Grimm.(zie volgend bericht)

(Kunst)schilderen is een leuke bezigheid en dinsdags tijdens de lessen hoor je nog eens wat. Bijvoorbeeld dat de hond van Aloys 9 jongen heeft gekregen. Leuke hondjes, lief bij kinderen en precies wat je zoekt. Hij wilde wel zo`n hondje komen brengen!!!!!
Woensdagavond laat nam ik hier kennis van. Ik bleek niet zo geintresseerd en dat was het.

Vandaag belde dochterlief dat ze een vierde kat hadden. Een verdwaald zwart katje met een rode halsband. Zo worden ze meestal niet geboren dus dat katje was van iemand. Amevedi* opgezocht en de gegevens doorgebeld.
Tot nu toe geen reactie en de drie katten reageerden niet poeslief op het kleine ding.
Dan komt het maar naar ons toe, zei Janny. Op mijn verdwaasde blik reageerde ze met: ik wilde al zo lang een tweede kat.
Dat lijkt hier een goed argument. Terwijl we hierover doorpraten kwam ook nog even het nestje jonge hondjes ter sprake. Ook de hond kon komen.
Dan gebeurt er iets merkwaardigs. Twee keer dezelfde persoon aan de draad en beide keren verkeerd verbonden. (dat heet wel goed verbonden maar met de verkeerde persoon). Telefoonboek erbij en nog twee keer geprobeerd, niemand thuis. Een vaag voorteken.
Janny had ook een naam van het merk hond. Normaal heet dat ras maar in dit geval was het geen echte rashond. Vinden wij prima.
Appelteller of zoiets........... In het grote hondenboek bleek het om een Appenzeller sennenhond te gaan. Een kleiner broertje van de Berner sennenhond.
Kenmerken oa.: lief bij kinderen en veel beweging, twee echte pluspunten.
De foto bracht uitkomst. Die willen we niet was beider conclusie. De staart stond ons niet aan. Waarschijnlijk komt het katje ook bij de eigenaars terecht. Einde verhaal

GV Heimatverein

De jaarlijkse Jaarvergadering (General Versammlung)van de Heimatverein vond weer plaats in het Jugendheim. De eerste 12 agendapunten werden er in ruim een uur doorgejaagd. Agendapunt 13 duurt altijd het langst: Varken van het spit eten. Samen met de zuurkool, rode kool en aardappelpuree en prachtig stukje muziek is dat de kroon op het werk van de Vorstand.(bestuur)
Er was weer volop drank en eten aanwezig.

Kortom het was weer gezellig en dat komt weer goed tot uitdrukking bij de laatste foto van 2 buurvrouwen.

Wat eten we vanavond?

Deze Fazanthaan heeft het jachtseizoen weer overleefd en dat maakt hem wat overmoedig. Met een blik van `jullie kunnen mij niks maken`, blijft hij rustig midden op de weg staan en of wij maar willen wachten. Dat willen wij wel en na een minuut of wat vervolgt hij zijn weg.
Fazant is heel erg lekker en met een beetje gas geven was hij aan de beurt geweest. Zou hij geweten hebben dat `twee reebruine ogen`een van mijn favoriete liedjes is?

Goede doel

Toen wij nog in Hoogeveen woonden ging er in de herfst/winterperiode geen week voorbij of je kreeg wel een collectant(e) aan de deur. Dat is hier duidelijk anders. De tweede zondag in Januari stappen ze met 5 man sterk gewoon je kamer binnen. Stellen zich op en beginnen beurtelings samen je huis te zegenen, inclusief bewoners en dieren. Dan stapt er een naar voren - de collectant - en vraagt een bijdrage voor een goed doel. Dat was het. Tot volgend jaar. Tussendoor?.........niets.

Winterwandeling 2

Op de eerste foto is weinig te zien. Alleen een spoor in de sneeuw en een holletje. Daarin was een muis gekropen die mij opeens in de gaten kreeg tijdens zijn wandeling. Die wandeling ging richting water(Baggersee) en dat leek mij niet slim.
Bovendien was het ook niet verstandig om in de sneeuw te gaan lopen, een buizerd en het is je laatste wandeling
Het leek mij goed om dit muisje onder deze erbarmlijke weersomstandigheden een beetje te helpen. Daar dacht het muisje trouwens anders over en beet vervolgens in mijn vinger.
In mijn camera-tasje mee naar huis genomen en inmiddels ligt het al te slapen in een lekker warm paleisje dat van alle gemakken voorzien is. De bedoeling is om de muis weer vrij te laten als het buiten weer wat aangenamer is.

Winterwandeling 1

De laatste tijd gebeurt er niet zoveel. Dat is dan ook de reden dat er weinig te melden valt op mijn blog.Daarom vandaag wat winterse foto`s. Ik had mijn dagelijkse wandeling wat verlegd en liep mijn route langs de Baggersee.
Via een gevaarlijk trapje ging het heel voorzichtig richting bos. Dat lukte aardig en vervolgens wordt je wat overmoedig zodat ik 10 meter na de trap languit in de sneeuw lag. Al mijn (judo)valtechnieken ten spijt ging dat niet soepel. Komt dit doordat ik het idee heb dat ik veel sneller val dan vroeger of komt het doordat mijn laatste judoles plm. 43 jaar geleden was. Ik weet het niet. Wel weet ik dat het vallen in een dikke laag sneeuw zonder publiek leuker valt dan twee dagen geleden op een bevroren weg waar je af en toe een auto voorbij rijdt en je dus als eerste rondkijkt of iemand je sliding gezien heeft.
De wandeling was prachtig. Niemand was nog op het idee gekomen om deze route te lopen.
Behalve een klein muisje heb ik verder geen dier gezien.

Wandeling

Een van mijn goede voornemens voor 2010 is de dagelijkse wandeling(5.8 km.) Een gezond en sportief tijdverdrijf waarbij ik tevens een paar (ouderdoms)kwaaltjes hoop te voorkomen.
Het was vandaag schitterend weer voor zo`n wandeling. Door mij vastgelegd op bijgaande sfeerfoto`s.

De mensen die moesten autorijden vonden het waarschijnlijk iets minder prettig. De gemiddelde snelheid op de A 31 was gezakt van 180 km p/u naar ca 60 km p/u.
Zonder zakjapanner kan ik melden dat je dan 3 keer zolang over je route doet.
Dit bankje halverwege de route met een prachtig uitzicht over de velden - door mij soms gebruikt om te mediteren - was vanmiddag niet beschikbaar.